Akopian Trio

Eerste prijs als trio

Onlangs kregen ze een mooie bevestiging dat hun samenspel ook door anderen wordt gezien. Het trio won een eerste prijs tijdens een kamermuziekconcours. De voorrondes waren in Arnhem en de finale vond plaats in Concertgebouw De Vereeniging in Nijmegen. Hun moeder noemt het een bijzonder moment. Niet omdat ze individueel nog nooit iets gewonnen hebben. Integendeel. Maar dit was een erkenning van hen als trio. Een mooie opmaat naar het Concertgebouw.

Bijna topsport

Wie hun agenda hoort, begrijpt dat muziek op dit niveau veel vraagt. Niet alleen mentaal. Ook lichamelijk. Je kunt het vergelijken met topsport. Een lang concert vraagt veel concentratie en energie. Daarom sporten de jongens ook. Adam doet aan krachttraining. Christian heeft jarenlang wedstrijd gezwommen en sport nu in de sportschool. Ook docenten wijzen erop dat conditie belangrijk is. Vakanties zijn bovendien niet alleen vakantie. Dan werken ze vaak vooruit en studeren ze alvast repertoire in voor de komende maanden. Adam heeft gemerkt dat dat veel scheelt. “Als je dat allemaal nog tijdens een toetsweek moet doen, wordt het echt zwaar.”

Geen gaming, wel vrienden en sport

En ontspannen? Dat doen ze gelukkig ook. Gamen doen de drie broers niet. Adam spreekt graag af met vrienden, gaat uit eten of bezoekt familie. Christian sport. Emanuel gaat graag naar buiten en spreekt af met vrienden. Adam zegt het eigenlijk heel eenvoudig: “Je moet ook gewoon tijd voor jezelf houden.” Opvallend is dat geen van de drie hun leven voortdurend als extreem zwaar beschrijft. Het is druk. Maar voor hen is dat inmiddels ook gewoon hun dagelijks leven.

Waar staan ze over tien jaar?

Hun plannen verschillen duidelijk. Adam wil internationaal optreden als pianist, met orkesten spelen en solorecitals geven. Daarnaast overweegt hij een universitaire studie, bijvoorbeeld Business Administration of rechten.Christian wil geneeskunde studeren, uiteindelijk hartchirurg worden én zijn muziekopleiding voortzetten. Emanuel wil zich ontwikkelen tot violist op internationaal niveau, droomt van het Curtis Institute of Music in Philadelphia en wil ooit in Carnegie Hall spelen. Maar één ding willen ze alle drie blijven doen. Samen spelen en een individuele carrière. 

Muziek hoorde er gewoon bij

Aan het einde van het interview zegt Adam iets wat blijft hangen. “Vaak vragen mensen hoe het is om samen te spelen of hoe we school en muziek combineren.”Maar één vraag krijgen ze bijna nooit. Hoe is dit allemaal eigenlijk begonnen? Toevallig hadden ze daar kort voor dit interview samen nog over gesproken. En juist dat begin zegt misschien wel het meest. Een familie waarin muziek al generaties lang belangrijk is. Een vader die als kind viool speelde en een moeder die zelf musicus is. Een oudste zoon die thuis achter de vleugel zit. Een tweede zoon die ontdekt dat piano niet zijn instrument is en verliefd wordt op de cello. En een jongste broer die als klein kind onder diezelfde vleugel zit, terwijl boven hem de muziek klinkt. Jaren later staan ze met z’n drieën in het Concertgebouw. Van Jingle Bells op losse snaren naar Mendelssohn, Rachmaninoff en Prokofiev. Dat verhaal verzin je niet.